Η εκδήλωση για τη λήξη του ακαδημαϊκού έτους 2025-26 στο Ρωσικό σχολείο πρόσθετης εκπαίδευσης «Λύρα» στην Αθήνα
Στις παραμονές του καλοκαιριού, το Κέντρο Ρωσικού Πολιτισμού, το σχολείο πρόσθετης εκπαίδευσης και ο παιδικός σταθμός «Λύρα» γιόρτασαν τη λήξη του σχολικού έτους 2025-26, καθώς και την πρώτη τους σημαντική επέτειο: τα 10 χρόνια εκπαιδευτικής και δημιουργικής δραστηριότητας.
Τη γιορτινή βραδιά, η οποία δημιούργησε έναν μαγικό κόσμο παραμυθιών και θρύλων, άνοιξαν οι μικρότεροι μαθητές με το ποίημα «Αϊμπολίτ» του Κορνέι Τσουκόφσκι, το οποίο αφηγείται την ιστορία για την καλή καρδιά ενός γιατρού που γίνεται η σωτηρία για τα άρρωστα ζώα.
Η μουσική εκπαίδευση αποτελεί έναν από τους βασικούς τομείς της εκπαιδευτικής δραστηριότητας του Κέντρου Ρωσικού Πολιτισμού «Λύρα» και, ως εκ τούτου, από την απολογιστική συναυλία δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν τα μουσικά έργα που έμαθαν τα παιδιά κατά τη διάρκεια αυτού του σχολικού έτους.
Οι ιστορίες (σκάζι) του Πάβελ Μπαζόφ, ερμηνευμένες από το σύνολο των μαθητών του σχολείου, βύθισαν τους θεατές στη μυστηριώδη και πανέμορφη ατμόσφαιρα των Ουραλίων Ορέων. Τον ρόλο του οδηγού σε αυτόν τον μαγικό κόσμο, τον γεμάτο φιλοσοφικά νοήματα, ανέλαβε η «Ογκνέβουσκα-Ποσκακούσκα» (Η Φλογίτσα που Αναπηδά) – ένα μικρό κορίτσι-φλόγα που χορεύει στο παραμύθι, με μια συναρπαστική πλοκή γύρω από την αναζήτηση ενός θησαυρού.
Η ιστορία «Το Ασημένιο Οπλάκι», χάρη στη μαγική της ατμόσφαιρα, τη δυναμική της εικόνα, τους αξιαγάπητους ήρωες και το αίσιο τέλος, βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν την υπεροχή του πνευματικού έναντι του υλικού κόσμου. Ο γέροντας Κοκοβάνια και η ορφανή Νταριόνκα επιβραβεύονται με πολύτιμους λίθους όχι λόγω απληστίας, αλλά για την καλοσύνη, την ταπεινότητα και την αγάπη τους για τα ζώα.
Η Κυρά του Χάλκινου Βουνού στην ιστορία «Η Μαλαχιτένια Κοσμηματοθήκη» αποτέλεσε το στολίδι της γιορτινής βραδιάς. Ωστόσο, η εξωτερική της ομορφιά δεν μπόρεσε να επισκιάσει την αληθινή ομορφιά, καθώς η εξωτερική λάμψη είναι απατηλή. Ο Μπαζόφ διδάσκει χωρίς να κάνει κήρυγμα, δείχνοντας ότι πίσω από ένα όμορφο «περίβλημα» μπορεί να κρύβεται μια σκληρή ψυχή, ενώ ένας ταπεινός άνθρωπος μπορεί να διαθέτει τεράστιο εσωτερικό πλούτο.
Αν και οι ιστορίες του Μπαζόφ συναρπάζουν με την πλοκή τους, για να κρατήσουν το ενδιαφέρον των σύγχρονων παιδιών απαιτούν την ενεργό συμμετοχή των ενηλίκων. Ο αργός ρυθμός τους (καθώς τα σημερινά παιδιά έχουν συνηθίσει σε γρήγορες εναλλαγές γεγονότων λόγω των κόμικς, των βίντεο και των gadget) και η παρωχημένη γλώσσα τους – με πληθώρα αρχαϊκών λέξεων και της διαλέκτου των Ουραλίων– δυσκολεύουν τη σύγχρονη κατανόηση, με αποτέλεσμα χωρίς τη χρήση λεξικού ή τις επεξηγήσεις των γονέων, τα παιδιά μερικές φορές να δυσκολεύονται να συλλάβουν την ουσία της πλοκής.
Οι ιστορίες του Μπαζόφ διδάσκουν στα παιδιά την εργατικότητα, την ειλικρίνεια, την πίστη στον λόγο τους, τον σεβασμό στη φύση και την πραγματική αξία της ανθρώπινης ψυχής και όχι του υλικού πλούτου – με λίγα λόγια, όλες εκείνες τις αξίες που χάνουν όλο και περισσότερο τη δημοτικότητά τους στον σύγχρονο κόσμο. Και χρειάζεται απεριόριστη υπομονή και απέραντη αγάπη για να φέρει κανείς σε επαφή με αυτές τα παιδιά για τα οποία η ρωσική γλώσσα δεν αποτελεί το κύριο μέσο επικοινωνίας.
Οι συγχαρητήριοι λόγοι, οι βραβεύσεις μαθητών και εκπαιδευτικών, καθώς και τα κεράσματα και η κοινή εκτέλεση του ύμνου του σχολείου αποτέλεσαν την κορύφωση της γιορτής. Οι στίχοι και η μουσική του ύμνου έχουν γραφτεί από την καλλιτεχνική διευθύντρια του σχολείου, Αλεξάνδρα Νικόλσκαγια.
"... απλά με ενθουσιασμό", №161(Βίντεο)
Σύντομα και Θετικά.
